Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Όλα για την Αργεντινή σε τρεις αναρτήσεις - Stavros Mavroudeas Blog





Η πιο ενδελεχής παρουσίασει του πρόσφατου ζητήματος της Αργεντινής από τον Σταύρο Μαυρουδέα (πηγή)

Η ανάλυση μέσω των ταξινομικών και εννοιλογικών σχημάτων του Μαρξισμού, αλλά είναι πλήρης χωρίς ωραιοποιήσεις και ευκολίες

Οι τρεις αναρτήσεις εδώ

Πρώτη Ανάρτηση

Δεύτερη Ανάρτηση

Τρίτη Ανάρτηση

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

H παγκόσμια κοινωνία του αποτρόπαιου θεάματος: ΙΣΙΛ και η "εξυπνη" Ισλαμιστική Μιντιακή Διεθνής


Το άρθρο που ακολουθεί, γραμμένο από ένα καθηγητή Θεολογίας (!) εξετάζει το φαινόμενο του Ισλαμικού Στρατού για το Ιρακ και Λεβάντε, όχι από τη συνήθη γεωπολιτική ματιά , αλλά ως ένα ακραίο σύμπτωμα της "Κοινωνίας του  Θεάματος". Ο αρθρογράφος προχωρά ένα βήμα παραπάνω το ΙΣΙΛ ανήκει στη γεναολογία του υπερρεαλισtικού Situationism. 
What is happening today in the Middle East – and the strange, deer-in-the-headlights response of Western elites – seems in many ways to be a fulfillment of the predictions of French cultural theorist and political activist Guy Debord, author of The Society of the Spectacle (1967).
Writing during the upheavals in America and Europe in the late 1960s, DeBord proclaimed:
“In societies where modern conditions of production prevail, all of life presents itself as an immense accumulation of spectacle. . . . The images detached from every aspect of life fuse in a common stream in which the unity of this life can no longer be reestablished.”
DeBord wrote at a time when Marshall McLuhan’s infamous dictum that “the medium is the message” was becoming both hip wisdom and futurist dogma, not to mention a first article of the catechism of the new field of communication theory.
“Reality considered partially unfolds, in its own general unity, as a pseudo-world apart,” DeBord further argued, anticipating Baudillard’s more famous notion of the hyperreal.  “The specialization of images of the world is completed in the world of the autonomous image, where the liar has lied to himself. The spectacle in general, as the concrete inversion of life, is the autonomous movement of the non-living.”
DeBord, an exceptionally creative, revisionist Marxist, who is better known for his theory of street politics adopted by the Occupy movement than his trenchant analysis of how economic production and social relations are sublated into the fluff of pure signifiers under late capitalism, differed significantly from Baudrillard, the jaded and detached revolutionary manqué.
Following the tenets of the later Frankfurt School and its realization that the mediafication of modern industrial society fostered a mass hypnosis conflating freedom with voyeuristic pleasure (what Herbert Marcuse dubbed “repressive desublimation”), Debord sought to transform its theory into radical praxis.
The critical praxis of such theory is empowered by the “revolutionary” act of transgressing and transmuting the  “spectacle”, so that is no longer merely “specular” – i.e., reflective of what Lacanian psychoanalysis would regard as an impossible object of desire.
It becomes instead a “spectacular” subversion of the norms and signifying relationships of media-dominated social relations through their active inversion, a method promoted by DeBord’s own cadres of grass roots revolutionaries named the Situationist International and given the name “culture jamming” by the Bay Area underground band Negativland in the 1970s.
Culture jamming, in essence, consists in the capture of the apparatus of image-production from the society of the spectacle and turning it against itself for the sake of cognitive shock, while using it as an instrument of political provocation and the wresting of tangible forms of power.
Moreover, culture jamming only succeeds when by the very magnitude of its originality and outrage it penetrates the narcissistic casing of the self-absorbed cultural consumer and manages to mobilize their newfound passion toact in a totally committed, if not necessarily critically conscious, manner.
Culture jamming reveals the emptiness of all commodified politics and religion, even though it runs the risk at the same time of alchemizing consumerist zombies into relentless and reckless zealots.

Jihad Jamming
Although one does not easily admit to it, the current masters of culture jamming happen to be ISIS, the now all-too-familiar acronym for the appallingly ascendant band of ultra-nasty and über-ruthless jihadists that in a relatively short time frame have alternately referred to themselves as the Islamic State in Syria and Iraq (ISIS), the Islamic State in Syria and the Levant (ISIL), and most recently simply the Islamic State (IS).
Compared with al-Qaeda, which has always tended to be secretive and abstruse in its messaging, perhaps in order to communicate to operatives while confounding intelligence specialists, ISIS has leveraged the global reach of social media to make its profile and presence stunningly inescapable.
And it has done so in a truly grisly and unspeakable manner.   Videos broadcast on Twitter, the social media of choice for ISIS, have shown victims crucified and beheaded, mass executions of both soldiers and civilians forced to lie down in pits before they are mowed down by machine gun fire, and even severed heads in steaming pots.
Even the Nazis at the height of their genocidal mania or the Cambodian Khmer Rouge in the 1970s were not capable of such atrocities.  Or, even if they were capable, these murderous maniacs of yesteryear preferred not to record their brutality for an incredulous global audience, as if there were little qualitative difference between scenes of wholesale torture and beheadings and posting pictures of your grandchildren with Mickey Mouse and Goofy at Disney World.
Individual jihadis have even gone so far as to intersperse their own smart phone versions of gore and mayhem with selfies glorifying half-naked, militant, muscular manhood, as though they were creating a new kind of reality show for international viewers, a monstrous hybrid perhaps of “American Horror Story” and “The Bachelor.”
One can of course denounce these unprecedented and seemingly insouciant horrors as crimes against humanity and as perhaps the Muslim version of an “abomination of desolation,” or simply as the darkest draught of digital narcissism the world has ever imbibed.  But that is exactly the point ISIS is trying to make.
Al Qaeda, from which ISIS split, was in its own weird way a totally ingrown Islamist enterprise.   Its focus was on fostering its own tight-knit “family business” that only went public at certain strategic times to rattle the West, while flouting the jihadist orthodoxy in place since the days of its founder Sayyid Qutb that Islamic fighters should concentrate on attacking the “near enemy” that was local secular regimes rather than the “far enemy,’ American financial and military might.
If one reads the writings of Osama bin Laden, readily available in English, one gets the strong impression that he was less interested in subverting the West than in scaring it off from its investments and military involvement in the Middle East.
The toppling of the twin towers of the World Trade Center on September 11, 2001 was most likely meant to cow the United States with the twin strategic aim of waking Americans out of their globalist neo-liberal slumber and disabusing them of the illusion that secular democracy was on the march everywhere and invincibly since the collapse of the Soviet Union in 1991.
Of course, it had the opposite effect, something for which Bin Laden was routinely denounced by other jihadists.

Caliphate Rising
Although bin Laden called himself the “caliph,” the idea of re-inventing an actual territorial caliphate, as ISIS as done, did not seem to be a major priority.  ISIS, on the other hand, by grabbing significant amount of territory that transcends national boundaries and proclaiming a visible caliphate has actually done something which few secular academic analysts of Islam recognize it for what it is.
The swift seizure of sufficient open land, cities, and town to make the notion of an actual transnational Islamic state plausible constitutes a symbolic coup with the very real potential to mobilize the global, eschatological aspirations of deracinated Muslims – especially young Muslims – around the world.    Moral distinctions and niceties become irrelevant when what has always been most sacred to devout Muslims suddenly “reappears” in history.
The return of the caliphate, abolished by the defeated Turks in 1924, inspires much the same fervor for devout Muslims as the formation of the state of Israel did for Jews, not to mention Christian Zionists, in 1948.
Thus the present and future power of ISIS resides exactly in what DeBord foresaw as the solution for what he envisioned as a new Marxist internationale in the 1960s – the creation of a mobilizing spectacle for current revolutionaries by turning the previously inert, lifeless, and purely “specular” ideology behind the popular consumption of religious and political images upside down and forcing it to come to life by streaming its master signifiers in a dramatic, if not repugnant way, to a beguiled and bewitched planetary populace.
Abu Bakr al-Baghdadi, the leader of ISIS, is to the Al-Qaida organization what DeBord in his time was to the French Communist party.  The leadership role of the Situationist International in manipulating and staging the now epicl’eventment (“the event”) of May 1968, when France was suddenly and unexpected turned upside down and seemed with its unexpected alliance of students and workers on the verge of its third, real revolution can be compared to what ISIS has done in recent weeks.
The difference is that in the end the events of May ’68 remained only a “spectacle.”  Although it shook all of Europe and to a certain extent America, everything reverted immediately to the status quo.  That is not likely to happen in Iraq.

Islamist Situationism
The similarities between the new ISIS’ strategic thrust and situationism can be found in a significant document virtually unknown in the West and authored in the middle of the last decade by the new jihadists’ own “Debord”, a Saudi named Abu Bakr Naji.
Entitled The Management of Savagery: The Most Critical Stage Through Which the Umma Will Passthe monograph has been compared to popular Western texts in management philosophy and organizational theory.   According to various sources in the intelligence community, it is most likely the most important book next to the Qur’an for ISIS’ generals.
But The Management of Savagery is not merely about how to make jihad more effective and efficient through a ruthlessness for which we have already seen profound evidence on the battlefields.   It is also about what may be called a communications theory of global religious revolution.
One of the main theses of the work is that military power of the West and the “subservience” of Islamic believers to the ideals of secular democracy and nationalism is maintained through what it calls an illusory “media halo” that must be countered.
Abu Bakr Naji writes: “the first goal” of global jihad should be to “destroy a large part of the respect for America and spread confidence in the souls of Muslims by means of “reveal[ing] the deceptive media to be a power without force.”
The key is to turn the power of media (the “spectacle”) into a visible and victorious “revolutionary” force, although in the case of jihadism, as opposed to Marxist situationsim, it is not the force of history but the force of God.
The goal is to make this force visible in a manner that does not matter so much from a long-range, strategic military vantage point as from an immediate, highly motivating theatrical and convincing act of supreme symbolic value.
One could argue, though at this point it is merely conjecture, that ISIS’s seemingly mindless cruelty has been calculated to terrorize its armed adversaries (as it certainly did with Maliki’s troops) as well as its supporting populations into a quick victory with minimal resistance.  Certainly that was the tactic of the Mongols when they swept across the Muslim world in what is remembered as the great “catastrophe” of the thirteenth century.
Unless America’s laser-guided bombs can eviscerate ISIS, which is most unlikely, what is now called the jihadist “terrorist army” is likely in the not-so-remote future to bring a similar “spectacle” to a theater near you.  Indeed, the group’s own spokespersons are now promising precisely that.
DeBord’s Marxist situationism was aimed at creating a “humane” world revolution that would mobilize anew the “life instinct” of the masses toward flourishing in the form of what the young Marx in his Philosophical and Economic Manuscripts had termed their long-alienated (through expropriated labor) “species being.”
ISIS’s jihadism has sought to mobilize the death instinct in doing what it takes to conjure up a grisly spectacle before the eyes of the world of absolute and unassailable power under the name of “Allah, the Compassionate, the Merciful” that is ironically manifested in the devastation of human existence, or what Giorgio Agamben has termed “bare life.”
Behind the Facebook, Twitter, and Tumblr “new world order”, which most of us experience today as a byte-sized candy factory for self-proclamation and as instant messaging nirvana, lurks the shadow of a strange new “rough beast,” a slowly metastasizing “spectacular” politics that is distinctively religious in nature, and is “slouching”, as William Butler Yeats might say, toward both Jerusalem and Mecca.
DeBord was right.  We are denizens of the (global) society of the spectacle, and it is becoming a grisly spectacle.  As we come to realize that behind the spectacle lies what Morpheus in the movie The Matrix termed “the desert of the real,” the question presses upon us.  Which desert do we choose to fight in?

Carl Raschke is Professor of Religious Studies at the University of Denver and a regular blogger for Political Theology as well as the author, or co-author of at least twenty books. His forthcoming books Force of God: Political Theology and the Crisis of Liberal Democracy (Columbia University Press), Critical Theology: A Primer (IVP Academic), and Postmodern Theology: The Next Generation (Cascade Books) address in different ways the deeper critical dysfunctions of contemporary religion and society. He is also Senior Editor of the Journal for Cultural and Religious Theory and co-founder of the Global Art & Ideas Nexus. A full bio and current activities can be found on his website at http://www.carlraschke.com.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Όσο ζει η Μεταπολίτευση, πεθαίνουμε σαν πατρίδα...


Πηγή το περιοδικό
Γράφει: Νίκος Σταθόπουλος - Ιδέες + Φιλοσοφία - 12/08/2014
Τελικά, αυτή η πολυσυζητημένη «Μεταπολίτευση» είναι απέθαντη! Χρόνια τώρα, «διαπιστώνεται» και «διακηρύσσεται» το «τέλος» της, αλλά αυτό το ασύλληπτο ξωτικό επιμένει να χλευάζει την προπέτειά μας, δηλώνοντας παρών με χίλιους τρόπους. Μάλλον, διότι οι «πολιτικές εποχές», απλώς, μόνο περιέχουν τη συμβατικότητα των πολιτικών θεσμών – μορφών, και διότι η «Μεταπολίτευση» ήταν / είναι πέραν του «πολιτικού», ένας αυτοτελής (υπο)πολιτισμός.
Η σημειολογία της μετάβασης ίσως είναι αποκαλυπτική: ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης παραδίδει τα «κλειδιά της χώρας» στον «Παριζιάνο» πλέον παλαιοκομματικό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στην μπίζνα της Eurovision συμμετέχουμε με έναν νεοδημώδη θρήνο για την Κύπρο και με δαλιανίδειας αισθητικής και αμερικανιάς μελωδικά ενσταντανέ από λίγο κρασί, λίγη θάλασσα κι ένα αγόρι! Κάτι σαν «η Ελλάς αλλάζει, κύριοι» ταυτόχρονα με τη φιλαρμονική του Δήμου να παιανίζει το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Οι «προβληματικές βιομηχανίες» της χουντικής λεηλασίας, υπογραμμίζουν το μεγαλοφάνταστο φιάσκο του «προγράμματος Ζολώτα», μετά τον πόλεμο.
Ολοκληρωμένη πολιτισμική σύνθεση (διαφοροποιημένη μεν αλλά ουδόλως ανατρεπτική ως προς το εθνικό πολιτισμικό συνεχές):
•αρθρωτικός της άξονας ο παρασιτισμός (αντιπαραγωγική μεσολάβηση-διεκπεραίωση)
•λειτουργικό της σύστημα η αυτοαναιρετική εξωστρέφεια (μια κοινωνία που απεχθάνεται το παρελθόν της και «ονειρεύεται» μέσω της δυτικής μαζικής κουλτούρας)
•αναπαραγωγική της συνθήκη η κατανάλωση (όχι στατικά ως υπερμεγεθυμένο οικονομικό μέγεθος, που δεν υπήρξε ποτέ, αλλά βασικά ως νοοτροπία και κοινωνικό έθος)
•οργανωτικό της μοντέλο η πελατειακότητα (από την τυπική μορφή του «κομματικού μέσου» μέχρι την πλατιά θέσμιση ενός «κοινωνικού συμβολαίου» αυτοδίκαιης μετοχής των πάντων στη «δημόσια στοργή»)
•αυτοαναγνωριστική της ιδεολογία η «έξοδος στον κόσμο»
Αυτά όλα ήταν οι πολιτισμικοί καθοριστικοί παράγοντες και των προηγούμενων περιόδων, αλλά από το 1974 (πάντα, ως συμβατικό ορόσημο) η γενετική διαλεκτική τους εντείνεται στο έπακρο, καθώς: η ταυτοποιητική προσδοκία – αίτημα του παλιού καιρού (ο «εκσυγχρονισμός», σε όλες τις βαριάντες του, εκτός από εκείνη της ΕΑΜίτικης αναγέννησης) προσλαμβάνεται, πλέον, ως χειροπιαστή εγγύηση στο πλαίσιο της «Ενωμένης Ευρωπαϊκής Οικογένειας» (Κοινή Αγορά, ΕΟΚ, Ευρωπαϊκή Ένωση). Τόσο η «ευρωπαϊκή» Δεξιά, όσο και η «ευρωκομμουνιστική» «Αριστερά», παρουσίασαν την «ευρωπαϊκή προοπτική» ως το εκ της μοίρας ορισμένο γιατροσόφι για την εξάλειψη των ιστορικών μας παθογενειών ενώ, κατ’ ουσίαν, αυτός ο μύθος – δεδομένων και των δομικών «αναγκαιοτήτων» του καπιταλισμού και των αναπόφευκτων συνεπειών κάθε ανισόμετρης σχέσης – «νομοτελειακά» πραγματώνεται ως διασκευαστική απολυτοποίηση αυτών ακριβώς των παθογενειών. Η μετατροπή της παλαιάς «μετακέννωσης» σε «οργανική ενσωμάτωση» καταδικάζει μοιραία την παρασιτική Ελλάδα σε κατακερματιστική επίταση του παρασιτισμού της.
Ο Μαρξ, σε… διαφωνία με τους απλοϊκούς χυδαιοϋλιστές «επιγόνους» του, υπογράμμιζε το, κολοσσιαίας σημασίας, γεγονός ότι ο εργάτης, οι υποτελείς τάξεις συμμετέχουν στην κατάφαση και αναπαραγωγή των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων με το όλον της ύπαρξής τους. Άρα, με βαρύνοντα τον ρόλο της «συνείδησης»! Ακριβώς αυτός είναι ο «κρίσιμος παράγων», σε τούτα τα πεδία: η «συνείδηση», δηλαδή η βούληση, η σκέψη, η ψυχολογία, η φαντασία των ανθρώπων. Η «μνημονιακή εποχή», αυτή η τρομακτική εμπειρία γενικευμένης καταστροφής, παρόλες τις «μεταρρυθμίσεις» (που ανταποκρίνονται στην παραδοσιακή «κριτική των κακώς κειμένων») δεν ενταφιάζει τη «Μεταπολίτευση», απλούστατα διότι ο αποικιοποιητικός άξονας της μνημονιακής στρατηγικής ανακαθορίζει τις μεταπολιτευτικές συντεταγμένες και παραμέτρους, δεν τις αναιρεί.

Τα 3,5 εκατομμύρια φτωχών και δυστυχισμένων Ελλήνων ζουν την απροσδόκητη τραγωδία τους, ως «υποκείμενα της Μεταπολιτευτικής χίμαιρας». Με ήθος «πελάτη» και πολιτισμό «καταναλωτή», ανδράποδα μιας γενικής μεσσιανικής σχέσης με τη ζωή, προσπαθούν να καταλάβουν τι τους βρήκε! Σύντομα θα υπερψηφίσουν «αλλαγή νο.2», επιβεβαιώνοντας έναν πολιτικό πρωτογονισμό αέναων παλινδρομήσεων
Ο παλιός μυστακοφόρος ψευδοαντάρτης των «αριστερών κουτουκιών», ύστερα από μάταιες και καταρρακωτικές περιπλανήσεις στα Θεάματα της «ισχυρής Ελλάδας», θα κραυγάσει την ιστορική του μετάλλαξη σε «πολίτη» της ανεύθυνης και απαίδευτης «κουλτούρας του ρεαλισμού». Το ΠΑΣΟΚ ήταν ο βαλκάνιος «σοσιαλισμός» της «προοδευτικής» μικροϊδιοκτησίας, ο Σύριζα (και οι φυσικοί του σύμμαχοι..) θα είναι η «προσγειωμένη» επανίδρυση της «ευρωπαϊκής εξαχρείωσης».
1973_17n
Η εμμονική ανακύκλωση των ρητορικών περί «Μεταπολίτευσης» γίνεται σχεδόν οικτρή παραπλάνηση που και μια «αστοχία ανάλυσης» εμπεδώνει, και μια πολιτική τύφλωση βαθαίνει. Το ίδιο το «θέμα» φέρει καθαυτό μια πλήρη χροιά «πολιτισμικότητας». Αλλά, όσο κι αν η «πολιτισμική εστίαση» είναι το πλαίσιο (αποποιούμενοι έναν στενοκέφαλο και κοντόθωρο οικονομικοταξικό προσανατολισμό), η υπεραπλούστευση της διαλεκτικής της παραμορφώνει τις παραστάσεις και καταχωνιάζει τις πραγματικές πρωτεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις. Λείπει, βέβαια, ο σχετικός πλατύς διάλογος, αλλά ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, καθώς κινδυνεύουμε από μια χαοτική και επιδεκτική ποικίλων «μηδενισμών» γενικολογία.
Το αιματοβαμμένο «πρόγραμμα στήριξης» είναι μια οργανωμένη επίθεση των διεθνών οικονομικών ολιγαρχιών υπό τη γερμανική ηγεμονία στη δυναμική μιας νέας αποικιοκρατίας. Δεν είναι μια «σκοτεινή συνωμοσία της μερκελικής φατρίας», ούτε μια «βάσκανος μοίρα» που και πάλι έπληξε το «ανάδελφον έθνος», ούτε το «μοιραίο επακόλουθο» ενός καταναλωτικού κρεσέντου.  Είναι μια ορισμένη διαχειριστική στρατηγική στο πλαίσιο της βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης του όλου καπιταλιστικού συστήματοςΟι ενδοτικές εθνικές ελίτ της μεταπρατικής Ελλάδας συνεργάζονται με την γερμανοκρατούμενη διεθνή «υποστηρικτική ληστεία» σε ένα ανόσιο έργο εθνικού αφανισμού.
Η επίθεση / (αυτό)διαχείριση του Κεφαλαίου στα «κέντρα» είναι προφανώς διαφορετική. Εδώ, όμως, σε αυτό το σοκαριστικό πείραμα κοινωνικής μηχανικής, τα επίπεδα σύνθεσης αυτής της επίθεσης είναι : το «εθνικό μοντέλο συσσώρευσης» και οι «εξωτερικές σχέσεις» της χώρας. Με άλλα λόγια : η σύσταση και η «κίνηση» της πατρίδας. Πουθενά το οικονομικοταξικό δεν είναι «αεθνικό» (τι παραλογισμός!τι μονομερής και ανόητα φανατική ανάγνωση της θεωρίας!..), αλλά στη λεγόμενη «περιφέρεια» η ουσία αφορά καίρια τις διαδικασίες και δομές «ταυτοποίησης» της πατρίδας.
Κατά τη «Μεταπολίτευση» (με όλες τις διαχειριστικές μορφές που εμφανίστηκαν), η «υλική» και «ιδεολογική» ευρωστρατηγική, έδινε στο αρχαίο αίτημα του «εκσυγχρονισμού της πατρίδας» την πρακτική διάσταση του «εξευρωπαϊσμού της χώρας». Η εκποίηση δεν ήταν πλέον μια πολιτική επιλογή εθνικής προδοσίας, αλλά το αποδεκτό περιεχόμενο μιας νέας «Μεγάλης Ιδέας», οι βιωνόμενες σημασίες μιας εκτυλισσόμενης αποδεκτής εθνικής πορείας. Ο διαρκής δανεισμός, ας πούμε, δεν ήταν μια μονιμοποιημένη «παρά φύσιν» τακτική των κυβερνώντων αλλά ο «τρόπος»  οικονομικής ανάπτυξης δια της συμμετοχής «στην Ευρώπη», το εντελώς λογικό αποτέλεσμα μιας διαρκώς ελλειμματικής οικονομίας(λόγω ευρώ και άνισων ανταλλαγών).  Μέσω μιας αδιέξοδης πραγματικότητας-αλλά πραγματικότητας, και όχι υποσχεσιολογικής καθεστωτικής ρητορικής- ο λαός πείστηκε για το εφικτόν των «πόθων» του. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα κρίση βιώνεται ως «συγκυριακή κακοτυχία» (η παγκόσμια οικονομική κρίση) και ως «αποτυχία των διαχειριστών» (ανικανότητα και διαφθορά του κομματικού συστήματος).
Scan3
Αυτό που έχει αποσυντεθεί (και, με τη σειρά του, αποσυνθέτει την κοινωνία) είναι η συλλογική πατριωτική συνείδηση, αφού το «κοινωνικό συμβόλαιο» της «Μεταπολίτευσης» δεν ήταν διαχωριστικό / ηγεμονικό αλλά «συμμετοχικό». Το σύστημα το ίδιο ως «όλον» λειτουργούσε και διυπήρχε έτσι! Από αυτή την άποψη, ναι, ήταν χλευαστικά εύστοχη η..χονδροειδής ρήση «όλοι μαζί τα φάγαμε», με δεδομένο, προφανώς, ότι μιλάμε αυτονοήτως για ταξική κοινωνία, οπότε ας λείπουν  οι «αριστεροί» λαϊκισμοί. Εδώ μιλάμε για τη δομική σύσταση/συγκρότηση του συστήματος, δηλαδή, εκτός των άλλων, για τις διαδικασίες σχηματισμού και λειτουργίας της ίδιας της ταξικότητας. Τόσο με χειροπιαστούς τρόπους(πίστωση) όσο και φαντασιακά, οι υποτελείς τάξεις ένιωσαν «εταίροι» σε μια πατρίδα-εταιρεία, χωρίς να αντιλαμβάνονται και το φενακισμένον του πράγματος αλλά και το προδιαγεγραμμένο της καταστροφής. Σε επίπεδο συνείδησης, το κρυστάλλωμα ήταν/είναι μια επιβιωτίστικη συναίνεση. Σήμερα, η άρνηση πολιτικής προσαρμογής σε αυτό το θανάσιμο δεδομένο, παγιώνει την κοινωνική αδράνεια και ισχυροποιεί τον «πολιτισμό της, μνημονιακής αναμόρφωσης». Δημιουργεί μια νέα συναίνεση, μια νωθρή κακομοιριά που υποτάσσει δια της δυσφορίας. Η Αριστερά, που έσωσε-εντελώς χωροφυλακίστικα..- το Κοινοβούλιο τον Φεβρουάριο του 12, δεν έδειξε ούτε την τόλμη ούτε την αρετή μιας ριζοσπαστικής μετασχηματιστικής δύναμης :ευλόγησε τη μιζέρια της εκρηκτικής σύγχυσης, πετυχαίνοντας έτσι και τη Χρυσή Αυγή να δυναμώσει αλλά και την μεταπολιτευτική πελατειακότητα να αναστυλώσει. Η συντριβή της πατρίδας, η διαλυτική κρίση της χρεοκοπημένης ελληνικής αστικής δημοκρατίας, και η αποδιάρθρωση της οικονομίας και κοινωνίας είναι η αιματηρή «ενότητα εμπειρίας» που δείχνει τη φονική βία του «μεταπολιτευτικού μοντέλου» και καθορίζει αυτοτελείς αναγκαιότητες αντίδρασης.
Παράλληλα με τη νάρκωση της πατριωτικής συνείδησης, σαν «φυσιολογικό» συμπλήρωμα της πολιτισμικής αλλοτρίωσης, «καθοδηγήθηκε» και η «κουλτούρα του απολιτίκ». Ο παρασιτικός μπαξές των καταναλωτικών ψευδαισθήσεων δεν έχει χώμα για τα «ζιζάνια» της πολιτικής συνείδησης: ο «πολίτης» της «παγκόσμιας επαρχίας» είναι ένας αδιάφορος ιδιώτης με ανακλαστικά κοινωνικού συμπεριφορισμού. Η πενιχρή συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, πέραν των ύπουλων τακτικών της συστημικής «αριστεράς» και της εύλογης λαϊκής απογοήτευσης, αντανακλά και την άμβλυνση των κοινωνικών ευαισθησιών, την αναδίπλωση σε ένα άλλοτε «περιούσιο» και τώρα μίζερο ιδιωτικό. Αυτό δείχνουν, και η πολυδιασπορά της ψήφου και οι διαδεδομένοι τρόποι αντίδρασης στα πολιτικά γεγονότα (γενικώς ανθρωπιστικό και συναισθηματικό πνεύμα). Ας έχουμε σταθερά στον νου μας ότι η αλλοτρίωση εκδηλώνεται ανάλογα με τη γενική κατάσταση της ζωής.
Η ισχυρή παρουσία ενός «προοδευτικού» αντιμνημονιακού λόγου αφοσιωμένου στο «ευρωκεντρικό ιδεώδες» καταφάσκει, αντικειμενικά, με πολλαπλασιαστική ισχύ το βαθιά παρακμιακό συλλογικό φαντασιακό της «Μεταπολίτευσης». Δεν αμφισβητεί τις ουσίες της αλλά την διαχειριστική της κουλτούρα, και, μάλιστα, περισσότερο με όρους «βασικού εποικοδομήματος». Η ρητορική περί «αποικίας χρέους», όσο κι αν ηχεί «πατριδοκεντρικά αντιστασιακή», στην ουσία είναι ένας τυπικός οικονομισμός με λογική «δημοκρατικής αυτοτέλειας της μονάδας» στο πέραν πάσης αμφισβητήσεως υπερεθνικό πλαίσιο. Δεν είναι η Πατρίδα-Πρόσωπο που εξεγείρεται ενάντια στη βία που την αφανίζει, αλλά η Χώρα-«Επιχείρηση» που διεκδικεί αναδιευθέτηση των όρων προσαρμογής της σε μια ευρεία «συγχώνευση».  Πλέον, και πέρα από περιστασιακές δημαγωγίες εκλογικίστικου χαρακτήρα, η «ανάλυση»/πρόταση έχει όλο το απολιτίκ ενός μαρκετινίστικου τεχνοκρατισμού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η.. ωριμάζουσα «Αριστερά» ενσωματώνει χειραγωγικά την κοινωνική δυσφορία, πετυχαίνοντας: και την αδράνεια(δια του καθολικώς προαγόμενου..νέου Μεσσιανισμού) αλλά και/κυρίως την εμβάθυνση της ιδεολογικής υποτέλειας. Την ίδια στιγμή, οι κατεξοχήν συστημικές συνιστώσες (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) παλινδρομούν σε μια παραδοσιακή δεξιά αυταρχία: και λόγω του εγγενούς της βίας στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, αλλά και λόγω του διαρκούς της Μεταπολιτευτικής Απάτης, δηλαδή της επίγνωσης του χειραγωγικού ψεύδους της «συμμετοχικότητας» που παράγει ενοχοποιημένες παθητικές συνειδήσεις. Αλλιώς δεν θα «περνούσαν» με τόση εξευτελιστική άνεση οι μεγαλύτερες «κωλοτούμπες» που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος.
newego_LARGE_t_641_105961232
 Από τις «Συνθήκες της Ανεξαρτησίας» και εντεύθεν, είμαστε μια ρευστή πατρίδα- μια συλλογική οντότηταπου αυτοβιώνεται μέσω συνεχών «μετα- »: μετεπαναστατική Ελλάδα, μεταοθωνική Ελλάδα, Ελλάδα «μετά το 1897», μεταμικρασιατική Ελλάδα, μεταπολεμική/μετεμφυλιακή Ελλάδα, μεταπολιτευτική Ελλάδα!Μακράν από συνείδηση και πράξη ενός «Είναι», ως αποτέλεσμα διαρκούς εξάρτησης και παραλυτικών δομικών εσωτερικών διχασμών, τρέχουμε, ιδρώνοντας αίμα, πίσω από τον χρόνο, δημιουργώντας μια αρνητική παθητική ψευδοαυτογνωσία. Η καταραμένη παλιόγρια με το όνομα «Μεταπολίτευση» είναι ίσως η έσχατη ευκαιρία μας να μεταβούμε δημιουργικά σε μια συλλογική υπαρκτική συνθήκη «προς…». Ούτε εύκολο είναι, ούτε γρήγορο, ούτε απλό. Κυρίως διότι αφορά τις αλλοτριωμένες δομές συνείδησης. Είμαστε ενώπιον της πρόκλησης για μια Νέα Αναγέννηση! Κι αυτό, ως πολιτισμική στρατηγική στις παρούσες συνθήκες (τοπικά και πλανητικά), αρθρώνεται σε δύο επίπεδα.
Πρώτα  α ρ ν η τ ι κ ά. Επιθετική ανασκευαστική στάση έναντι των περιστάσεων-μορφών της παρακμής. Αυτό προαπαιτεί μελέτη και κατανόησή τους, εντελώς πέρα από τα στερεότυπα της δεξιάς και «αριστερής» πολιτισμικής κοινωνιολογίας. Αυτός ο «διάλογος», αυτή η κρίσιμη «έρευνα», πρέπει να αποκοπούν από τις εισαγόμενες ή γραικύλικες φενάκες και να ανασυγκροτήσουν το «εθνικό» με όρους ζωντανής σχέσης με την ιστορική επικαιρότητα. Η μεταπολεμική διανόηση(κυρίως στη μεταπολιτευτική της επανίδρυση), έχει επιβάλει ως «κοινούς τόπους» αξιωματικού χαρακτήρα μια σειρά από ψεύδη(«αφηγήσεις»..) που αποθεώνουν προπαγανδιστικά μια αντιδραστική «ηγεμονία» της δυτικότροπης «κοσμοθεωρίας». Αυτό που πρέπει να ανασκευαστεί είναι το εξιδανικευμένο «δυτικό παράδειγμα», σε όλες τις μορφές και απεικονίσεις του. Από την φιλοσοφία της «ανάπτυξης» μέχρι τα γραφικά του «μπαρόβιου και Μυκονιάτικου πολιτισμού».
Δυστυχώς, ακόμα και άνθρωποι με εμπεδωμένες αντιμοντερνιστικές πεποιθήσεις, «βάζουν νερό στο κρασί» τους είτε σωπαίνουν αυτοενοχοποιημένοι διότι φοβούνται και την κοινωνική απομόνωση αλλά και διότι κάπου μέσα τους «παίζει» και η αμφιβολία. Αυτό που (τους) λείπει είναι μια στέρεη και συγκροτημένη κριτική ανασκευή των νέων καθεστωτικών μυθολογιών. Καμιά ουσιώδης ανατροπή δεν έγινε δυνατή χωρίς μια περίοδο προπαρασκευής σε επίπεδο σκέψης, στοχασμού, τέχνης, εθνικολαϊκού πολιτισμού. Από το Διαδίκτυο μέχρι τον χώρο των εκδόσεων, κι από ανοιχτές πολιτισμικές δράσεις μέχρι την ίδρυση αυτόνομων «χώρων» πολιτισμού: να αναπτύξουμε ένα εξωθεσμικό και εξωκομματικό «κίνημα» πολιτισμικής αυτογνωστικής ανασυγκρότησης. Από τις διαλυτικές ηλιθιότητες του κάθε παπα-Σούρα και τα «λογικώς αυτονόητα» του Τζήμερου και της Κουτσίκου, από την ατεκμηρίωτα «αυτονοητοποιημένη» ηγεμονία των κατευθυνόμενων ιδεολογημάτων του «προοδευτισμού»(της αγοράς, των ΜΚΟ, των «ιδρυμάτων», των τμημάτων δημοσίων σχέσεων των πολυεθνικών, κ.λπ.) και την εκ δυσμών «μοντέρνα επιστημονικότητα» της αναπαλαίωσης των κατασκευών του Φαλμεράιερ, από το «είναι κακό να περνάς καλά;» του μετακουτσαβάκη καραλαμόγιου Κωστόπουλου και τις «αθώες» φενάκες περί «χειραφέτησης» μέσω Κοντσίτα και «συμφώνου συμβίωσης»: να περάσουμε  με πνευματική δύναμη στην σύγχρονη κριτική των νεοαστικών και παγκοσμιοποιητικών ιδεοκατασκευών.
Η  θ ε τ ι κ ή αντίδραση αφορά δράσεις παρέμβασης στο συνολικό γίγνεσθαι, εκτός καθιερωμένων ιδεολογικών οριοθετήσεων και κομματικών σχημάτων, με επιδίωξη την επίδραση επί των εξελίξεων και την ανάδυση πρακτικών μορφών πολιτισμικής διαφορετικότητας. Στόχος δεν πρέπει να είναι η «εκλογική κάθοδος», η ωραιοποιημένη συμμετοχή στον ηγεμονικό τζόγο της παρακμής, αλλά η σταδιακή δημιουργία δραστικών εστιών μιας ριζοσπαστικής εθνικολαϊκής συνείδησης. Εννοούμε, συνολικά, υλοποιημένα περιεχόμενα του «άλλου λόγου» με άξονες: την πατριωτική αυτοσυνειδησία και αυτοάμυνα, την δημοκρατική κοινοτική κουλτούρα της συμμετοχής-αυτοδιαχείρισης, την αυτόκεντρη παραγωγική ανάπλαση με όρους ριζοσπαστικής οικολογικής μέριμνας, την παιδεία της παράδοσης που θα γονιμοποιείται στις σημερινές δυνατότητες και εξελίξεις, την εξωτερική αντίληψη της αλληλεγγύης και των συνεργασιών σε πνεύμα αμοιβαιότητας και ανατροπής του πλανητικού status κυριαρχίας, την προαγωγή του «πολιτισμού της ευθύνης, του χρέους και της κοινωνικής συνείδησης».
cebccf80cebfcf83cf84-ceb5cebccf86cf8dcebbceb9cebfcf82-cf80cf8ccebbceb5cebccebfcf82-02
«Μοίρα του λαού μου είσαι η δική μου μοίρα», μας κληροδοτεί την σοφία του ο ποιητής. Οι κροκόδειλοι του «πένθους» για τη Γάζα, έδειξαν τα χυδαία όρια μιας «προοδευτικότητας» χωρίς το ελάχιστο φιλότιμο αντίστασης με ηθική συλλογικής συνείδησης. Σε μια κραυγαλέα περίπτωση φονικής σύγκρουσης του κανιβαλικού εθνικισμού με τον υπερήφανο πατριωτισμό, αυτοί, οι απεχθείς αναμεταδότες των δυτικών υποκρισιών, ουσιαστικώς έμειναν αδρανείς. Είναι οι ζωντανές μαρτυρίες του ακμαίου μεταπολιτευτικού αίσχους, της κοινωνικά αναίσθητης «δημοκρατίας των τύπων». Είναι μια σπουδαία αφορμή να εμβαθύνουμε στην εμπειρία μας, στην υπέροχη ανάγκη μας να τελειώνουμε με την παρακμή της δυτικής αστικής προόδου.